Paniekvoetbal en hoe ik mezelf buitenspel heb gezet

Gisteren tijdens therapie werd ik even flink met mijn neus op de feiten gedrukt. Met heel veel moeite had ik eindelijk een gezond gewicht bereikt. Het heeft me jaren gekost om zover te komen. Nu lijd ik nederlaag na nederlaag en het ondergewicht is terug. Het leek erop dat ik me eindelijk kon gaan richten op behandeling van mijn psychische aandoeningen, zonder dat alle aandacht wordt opgeëist door die ene speler in het veld…

De rol van de trainer

Wat is er nou eigenlijk gebeurd? Zonder hier een hele documentairereeks à la De Staat van Oranje van te maken: Ik verwaarloos mezelf. Er is een stem in mijn hoofd die steeds dezelfde boodschap ter berde brengt: Je bent een nietsnut, ga eens wat doen! Als jij de hele dag niks uitvoert heb je ook geen eten nodig en verdien je het niet om naar buiten te gaan, onder de mensen te zijn of uit te rusten. Waar kan jij nu moe van zijn?! Stel je niet zo aan!

De werkelijkheid is dat ik wel heel erg moe ben. En om de behandeling aan te kunnen, zodat ik op termijn een leven kan opbouwen, heb ik energie nodig. Meer energie dan ik nu heb. Maar die stem in mijn hoofd zegt dat het niet uit zou moeten maken. Moe ben ik toch wel, dat het nu erger is moet ik gewoon negeren. Hoe kom ik anders ooit ergens?

Mijn therapeut vergeleek de stem in mijn hoofd met de trainer van een elftal die het onmogelijke van zijn spelers vraagt. Zij moeten doodsimpel winnen van de tegenstander, zonder dat ze genoeg gegeten of geslapen hebben.

Mea culpa

Mijn lichaam is er even helemaal klaar mee. Ik schrok toen ik vanochtend in de spiegel keek. De vermoeidheid druipt zo’n beetje van mijn gezicht. Ik ben tot de pijnlijke conclusie gekomen dat ik geblesseerd ben en dat er maar één manier is om straks weer voor mijn team te kunnen spelen.

Voor herstel heb ik in deze fase vooral eten en rust nodig. Wat niet betekent dat ik helemaal niet kan trainen, maar voor nu moet ik het accepteren dat ik langs de zijlijn mijn eigen training afwerk.

Ik heb het laten gaan en ik ben ook de enige die het weer kan oppakken, dat is mijn verantwoordelijkheid.

Argentinië had een Missi

Het vooruitzicht van wat me te doen staat beangstigt me. Ik kan toch niet het kopduel winnen van die veel grotere en sterkere opponent? Maar ik kan me geen verlies permitteren. Ook gelijkspel volstaat niet, winnen is de enige optie. Want als ik de poulefase niet overleef, wat dan? Voetbal is niet voor niks de belangrijkste bijzaak van het leven.

In de zeventigste minuut van de wedstrijd tegen Nigeria zag het er niet best uit voor Messi en co. Wie had er nog een cent voor gegeven? Ondanks het absolute paniekvoetbal van de Argentijnen kwam het doelpunt en de overwinning alsnog.

De ommekeer in die wedstrijd is mijn houvast. Al bezwijk ik bijna onder de druk, ik heb een missie en ik geef niet op.

Getagd met , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*